Wnosimy do świątyni nasze pełne pychy przekonanie o własnej uczciwości, nie widząc, że przed obliczem Najświętszego każda nasza sprawiedliwość jest jak splamiona szata. Nasza modlitwa to często jedynie bezwstydne wystawianie rachunku Bogu za nasze posty i dziesięciny, podczas gdy w sercu nosimy lodowatą pogardę dla tych, którzy nie pasują do naszego wyobrażenia o porządku. Cisza naszego sumienia, gdy porównujemy się z „celnikami” tego świata, nie jest znakiem czystości, lecz dowodem na to, że nasza pycha stała się naszą jedyną religią.
Stoimy wyprostowani, dumni z tego, czego nie ukradliśmy i czego nie zaniedbaliśmy, zapominając, że Bóg patrzy na pokornych z wysokości, a wyniosłych omija z daleka. Nasza „wiara” bez bicia się w piersi to jedynie demoniczna parodia pobożności, która buduje naszą chwałę na ziemi, by spłonąć jak słoma w ogniu wieczystej Prawdy. Nasza zgoda na bycie sędziami cudzych wrzodów czyni nas ślepcami na własną zgniliznę; wywyższamy się na piasku, który już osuwa się nam pod nogami.
Prawdziwe usprawiedliwienie zaczyna się tam, gdzie kończy się nasze wyliczanie zasług i zaczyna się krzyk o litość. Nasze miejsce w Kościele to nie tron sprawiedliwego, lecz ostatni rząd żebraków, którzy wiedzą, że bez darmowej łaski są jedynie prochem i popiołem. Bóg nie potrzebuje naszych osiągnięć, ale naszej prawdy o własnej nędzy - prawdy, której boimy się bardziej niż piekła. Przestańmy mierzyć się z innymi i zacznijmy drżeć przed Panem, który widzi pychę ukrytą pod najpiękniejszym ornatem. Jutro faryzeusz może zostać sam ze swoją doskonałością w ciemności, a celnik może ucztować z Abrahamem - bo on jeden wiedział, że nie ma nic prócz Bożego miłosierdzia.